95 TEZ KS. DR. MARCINA LUTRA

JAK DOSZŁO DO OGŁOSZENIA PRZE LUTRA 95 TEZ?

W 1510/11 r. Luter wyjeżdża do Rzymu. Pobożność rzymska pełna form bez treści biblijnych, jakie zaobserwował, umocniły go w przekonaniu że „Sprawiedliwy z wiary żyć będzie.” To kolidowało z szeroko rozpowszechnionej praktyki odpustowej jaką zaobserwował, a której Luter próbował jawnie się przeciwstawić. Gdy nie przyniosło to rezultatów, ułożył 95 tez przeciw błędnym pojęciom o odpustach i przybił je na drzwiach kościoła zamkowego w Wittenberdze 31 października 1517. Wzywał on przez to na publiczną dysputę każdego, kto by w sprawie odpustów miał odmienne zdanie. Po kilku poważnych dysputach Luter swoich tez nie cofnął. Po ogłoszeniu przez papieża klątwy w 1520 r. Luter ogłosił trzy pisma: „O naprawie stanu chrześcijańskiego", „O niewoli babilońskiej Kościoła" i „O wolności chrześcijanina". W tych pismach wystąpił przeciw supremacji papieskiej, z siedmiu sakramentów zatrzymywał tylko chrzest, pokutę i komunię św., poddał ostrej krytyce średniowieczne pojęcia ascetyczne i te wszystkie nauki i objawy życia kościelnego, które nie znalazły uzasadnienia w Nowym Testamencie. Po spaleniu bulli papieskiej wraz z księgą prawa kanonicznego w obecności studentów, profesorów i mieszczan wittenberskich, mosty pomiędzy Wittenbergą a Rzymem zostały spalone.

Nowo obrany cesarz Karol V wezwał reformatora na sejm do Wormacji, gdzie Luter w swoim przemówieniu podkreślił zgodność swoich pism z Biblią. Oświadczył też, że nie jest nieomylny i gotowy jest odwołać wszystko, jeśli udowodni mu się niesłuszność w Piśmie Świętym.

W celach bezpieczeństwa elektor Fryderyk Mądry ukrył Lutra na zamku w Wartburgu, gdzie pisał postyllę i tłumaczył Biblię. Nieobecność Lutra w Wittenberdze skłoniła radykałów religijnych do fanatycznego wprowadzania zmian na własną rękę. Wobec tego Luter powrócił do Wittenbergi i uciszył wprowadzony zamęt. Wśród zwolenników Lutra znajduje się także młody Melanchton, profesor języka greckiego i hebrajskiego w Wittenberdze. Nastrój reformacyjny obejmował już nie tylko Wittenbergę, lecz także całą Saksonię elektoralną, a z nią i inne kraje...