STOJĄC NA CZELE

Autor wie, że czytelnikowi nie zawsze będzie łatwo pójść śladami jego wskazówek. Dlatego utożsamia się z nim – idzie razem, dzieląc jego porażki

i zwycięstwa. Nie moralizuje, nie napomina, ale zachęca i pociąga. Dzieli się swoim życiem. Wiele przykładów ilustrujących omawiane sprawy, to jego własne przykłady. Jego osobiste niepowodzenia i zwycięstwa. Tego, o czym tutaj pisze, doświadczył sam. Daje to czytelnikowi poczucie bezpieczeństwa. Rodzi ufność dziecka, które podąża za rodzicem lub starszym rodzeństwem.