AMELIE FRA MONTMATRA

"Wspaniała panna Amelie z Montmartre" podbiła świat od czasu swojej premiery w 2001 roku! Z 5 nominacjami do Oscara
i wieloma prestiżowymi nagrodami, "AMELIE..." jest jednym z największych KLASYKÓW FILMU. Amelie miała smutne, pozbawione miłości dzieciństwo, a teraz pracuje jako kelnerka.

Amelia ("Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain", wym. "Bajeczne przeznaczenie Amelii Poulain") to francuskojęzyczna komedia romantyczna z 2001 roku w reżyserii Jeana-Pierre'a Jeuneta. Napisany przez Jeuneta i Guillaume'a Lauranta film jest kapryśnym obrazem współczesnego paryskiego życia, którego akcja rozgrywa się na Montmartrze. Opowiada historię Amélie Poulain, granej przez Audrey Tautou, nieśmiałej i dziwacznej kelnerki, która postanawia zmienić życie otaczających ją ludzi na lepsze, jednocześnie radząc sobie z własną izolacją. W filmie występuje cała obsada ról drugoplanowych, w tym Mathieu Kassovitz, Rufus, Lorella Cravotta, Serge Merlin, Jamel Debbouze, Claire Maurier, Clotilde Mollet, Isabelle Nanty, Dominique Pinon, Artus de Penguern, Yolande Moreau, Urbain Cancelier i Maurice Bénichou.

Amélie Poulain rodzi się w 1974 roku i jest wychowywana przez ekscentrycznych rodziców, którzy - błędnie sądząc, że ma wadę serca - decydują się na jej edukację domową. Aby poradzić sobie z samotnością, Amélie rozwija aktywną wyobraźnię i psotną osobowość. Kiedy Amélie ma sześć lat, jej matka, Amandine, ginie, gdy kanadyjski turysta-samobójca skacze z dachu Notre-Dame de Paris i ląduje na niej. W rezultacie jej ojciec, Raphaël, coraz bardziej wycofuje się ze społeczeństwa. Amélie opuszcza dom w wieku 18 lat i zostaje kelnerką w Café des 2 Moulins na Montmartrze, w której pracuje i którą odwiedza grupa ekscentryków. Jest singielką i pozwala swojej wyobraźni swobodnie wędrować, znajdując zadowolenie w prostych przyjemnościach, takich jak zanurzanie dłoni w workach ze zbożem, łamanie crème brûlée łyżką i przeskakiwanie kamieni wzdłuż Canal Saint-Martin.

31 sierpnia 1997 roku, zaskoczona wiadomością o śmierci Diany, księżnej Walii, Amélie upuszcza plastikową zatyczkę do perfum, która odsuwa płytkę ścienną i przypadkowo odsłania stare metalowe pudełko zawierające pamiątki z dzieciństwa ukryte przez chłopca, który mieszkał w jej mieszkaniu kilkadziesiąt lat wcześniej. Amelia postanawia odnaleźć chłopca i zwrócić mu pudełko. Obiecuje sobie, że jeśli to go uszczęśliwi, poświęci swoje życie, by dawać szczęście innym.