Lazzaro Den Lykkelige (Lazzaro felice)

Stopniowo okazuje się, że w posiadłości prowadzonej jako farma tytoniu o nazwie Inviolata ("Nietknięta") 54 robotników żyje w prymitywnych warunkach i pracuje w systemie współdzielenia. Gospodarstwo, od 1977 roku odizolowane przez podmyty most, jest nadal zarządzane w sposób feudalny przez osławioną marionetkę Alfonsinę De Lunę, "Królową Papierosów", której pracownicy są stale zadłużeni, nigdy nie płacą za swoją pracę, są trzymani w niewiedzy i nie mogą odejść. Lazzaro jest uprzejmym i niewinnym pracownikiem na farmie, który posłusznie wykonuje każde polecenie chłopów, marszandki, jej syna Tancrediego i zarządcy posiadłości Nicoli. Tancredi zaprzyjaźnia się z Lazzaro i postanawia upozorować własne porwanie, aby zdenerwować matkę i zdobyć część jej pieniędzy. Tancredi i Lazzaro wyruszają na dzikie pustkowia, gdzie piszą fałszywy list z żądaniem okupu i nawiązują ze sobą więź. Naśladują wycie wilka, aby nawiązać kontakt z samotnym wilkiem wędrującym po okolicy. Tancredi ciepło sugeruje, że mogliby być przyrodnimi braćmi, ponieważ jego ojciec był kobieciarzem. Lazzaro poważnie traktuje pomysł ich braterstwa i wpada w gorączkę.

Matka Tancrediego od razu dostrzega fałszywe porwanie, które jest kolejnym żartem jej syna. Jednak po fałszywym telefonie od Tancrediego, córka zarządcy posiadłości Nicola, Teresa, traktuje to na tyle poważnie, że dzwoni na policję przez telefon komórkowy podczas rzadkiego wzrostu zasięgu sygnału. Sprowadza to katastrofę na rodzinę De Luna. Policja przybywa na odizolowaną posiadłość helikopterem i rozpoczyna poszukiwania zaginionego markiza; są zdumieni tym, co znajdują na farmie, mówiąc, że uprawa współdzielona od dawna jest nielegalna, pracownicy powinni zarabiać, a dzieci powinny mieć obowiązkową edukację. Policja ewakuuje Inviolatę, aby zarejestrować mieszkańców, a Alfonsina zostaje najwyraźniej aresztowana w skandalu, który staje się znany jako "Wielkie oszustwo". Lazzaro, rozproszony przez policyjny helikopter, spada z klifu i zostaje w tyle; później wilk (być może prawdziwy, być może symboliczny) zauważa go i identyfikuje po zapachu jako dobrego człowieka.