Nosferatu (F. W. Murnau) CULT CLASSIC

„Nosferatu: Symfonia grozy” (niem. „Nosferatu – Eine Symphonie des Grauens”) to niemiecki ekspresjonistyczny film wampiryczny z 1922 roku, wyreżyserowany przez F. W. Murnaua na podstawie scenariusza Henrika Galeena. W roli głównej występuje Max Schreck jako hrabia Orlok, wampir, który poluje na żonę (Greta Schröder) swojego agenta nieruchomości (Gustav von Wangenheim) i sprowadza zarazę do ich miasta.

W 1838 roku w fikcyjnym niemieckim miasteczku Wisburg Thomas Hutter zostaje wysłany do Transylwanii przez swojego pracodawcę, ekscentrycznego agenta nieruchomości Herr Knocka, aby odwiedzić nowego klienta, hrabiego Orloka, który planuje kupić opuszczony dom naprzeciwko rezydencji samego Huttera. Gdy Hutter studiuje trasę na mapie, Knock potajemnie przegląda tajemniczą korespondencję zapisaną w symbolach kabalistycznych. Wybierając się w podróż, Hutter zatrzymuje się w gospodzie, w której miejscowi wpadają w przerażenie na samą wzmiankę o imieniu Orloka. W swoim pokoju znajduje książkę o wampirach, z której początkowo się wyśmiewa, ale wkłada ją do bagażu.

Gdy powóz odmawia dalszej jazdy poza wejście do przełęczy, Hutter kontynuuje podróż pieszo aż do zachodu słońca, po czym na drodze spotyka dyliżans i jedzie nim do zamku Orloka w Karpatach, gdzie wita go sam Orlok. Podczas kolacji Hutter przypadkowo skaleczył się w kciuk; Orlok próbuje wyssać krew, ale zniesmaczony gość cofa rękę. Następnego ranka Hutter budzi się i dostrzega świeże nakłucia na szyi, które przypisuje komarom. Tej nocy Orlok podpisuje dokumenty dotyczące zakupu domu i dostrzega na stole miniaturowy portret żony Huttera, Ellen, który młody człowiek nosi przy sobie w małej okrągłej ramce. Podziwiając portret, hrabia zauważa, że ma ona „piękną szyję”.

Film pozostawał zapomniany w Szwecji aż do 1972 roku.