Slaughterhouse 5

Rzeźnia numer pięć, czyli krucjata dziecięca: A Duty-Dance with Death to na wpół autobiograficzna powieść antywojenna Kurta Vonneguta z 1969 roku. Podąża ona za doświadczeniami życiowymi Billy'ego Pilgrima, od jego wczesnych lat, przez czas, gdy był amerykańskim żołnierzem i asystentem kapelana podczas II wojny światowej, aż po lata powojenne. Przez całą powieść Billy często podróżuje w czasie. Bohater boryka się z kryzysem temporalnym w wyniku powojennej traumy psychologicznej. Tekst koncentruje się na schwytaniu Billy'ego przez armię niemiecką i jego przetrwaniu alianckiego bombardowania Drezna jako jeńca wojennego, co Vonnegut przeżył jako amerykański żołnierz. Dzieło to zostało nazwane przykładem "niezrównanej moralnej jasności" i "jedną z najtrwalszych powieści antywojennych wszechczasów"

Pierwszy rozdział powieści zaczyna się od słów "Wszystko to wydarzyło się mniej więcej"; to wprowadzenie sugeruje, że historię opowiada nierzetelny narrator. Vonnegut wykorzystuje nielinearny, niechronologiczny opis wydarzeń, aby odzwierciedlić stan psychiczny Billy'ego Pilgrima. Wydarzenia stają się jasne dzięki retrospekcjom i opisom podróży w czasie. W pierwszym rozdziale narrator opisuje pisanie książki, swoje doświadczenia jako studenta antropologii Uniwersytetu w Chicago i korespondenta Chicago City News Bureau, swoje badania nad Krucjatą Dziecięcą i historią Drezna oraz wizytę w Europie z czasów zimnej wojny ze swoim wojennym przyjacielem Bernardem V. O'Hare. W drugim rozdziale Vonnegut przedstawia Billy'ego Pilgrima, Amerykanina z fikcyjnego miasta Ilium w stanie Nowy Jork. Billy wierzy, że pozaziemski gatunek z planety Tralfamadore przetrzymywał go w obcym zoo i że doświadczył podróży w czasie.

Jako asystent kapelana w armii Stanów Zjednoczonych podczas II wojny światowej, Billy jest źle wyszkolonym, zdezorientowanym i fatalistycznym amerykańskim żołnierzem, który odkrywa, że nie lubi wojny i odmawia walki. Zostaje przeniesiony z bazy w Karolinie Południowej na linię frontu w Luksemburgu podczas bitwy o wybrzuszenie. W wyniku splotu wydarzeń ledwo unika śmierci. Poznaje również Rolanda Weary'ego, patriotę, podżegacza wojennego i sadystycznego tyrana, który wyśmiewa tchórzostwo Billy'ego. Obaj zostają schwytani w 1944 roku przez Niemców, którzy konfiskują cały dobytek Weary'ego i zmuszają go do noszenia drewnianych chodaków, które boleśnie wrzynają mu się w stopy; powstałe rany stają się gangreną, która ostatecznie go zabija. Podczas gdy Weary umiera w wagonie kolejowym pełnym więźniów, przekonuje kolegę żołnierza, Paula Lazzaro, że Billy jest winny jego śmierci. Lazzaro przysięga pomścić śmierć Weary'ego, zabijając Billy'ego, ponieważ zemsta jest "najsłodszą rzeczą w życiu".